Vereniging Oud-Mercurius - Nijmegen

Je bent gewaarschuwd: hier volgt een LANG verslag van onze fietsvakantie....

Op vrijdagavond 31 juli vertrokken wij, 5 VOM-ers alias de vrouwen van Ideaal, in een grijze bus naar Barcelonette in de Franse Alpen. Nadat we onze bus door Eric hadden laten inpakken (we blijven vrouwen) en getjekt hadden of de snikkelmix wel voor het grijpen lag konden we dan vertrekken. Onder het genot van de klanken van Eva de Roovere en Frans Duits raceden we de nacht door. Tegen ochtendgloren lag iedereen te pitten en zelfs bijrijder Nienke die als grootste taak had de rijder wakker te houden kreeg het niet meer voor elkaar om de liedjes te blijven meezingen en zat lekker te knikkebollen. Gelukkig bleef Lobke wakker en stampte ons door een kleine file naar de eerste hoogtemeters die onze bus maar met moeite wilde nemen. Plankgas in de 3 voelde wij ons als een tractor op de snelweg, maar goed we hadden geen haast. Toen we Grenoble voorbij waren stuurde onze goede vriend TomTom met zijn zwoele Belgische stem ons over enkele pittoreske Alpenweggetjes die voor menig klein autootje prachtig mooi zijn, maar voor onze bus en voor onze Anke maar moeilijk te behappen waren. De magen werden uitgetest en ook werd af en toe een maximale hartslag bereikt. We scoorden nog dubbele punten door een oude man voor zijn sokken te rijden en zagen een in het ravijn gedonderde wagen. Tegen 1-en kwamen we aan in bloedheet Barcelonette en moesten we nog even wachten totdat we de sleutel van het huisje kregen. Gelukkig was daar een terras en kon de vakantie worden ingeluid.

We bleken een erg mooi en ruim huisje te hebben met wijds uitzicht vanuit onze luiken (met bloembakken). Het enige jammere was dat niet iedereen een 2-persoonsbed had voor zichzelf;)…! Na een siësta gingen we het stadje verkennen en werd de Mercurius groep opgesnord. Zij bleken midden in het centrum te zitten en nét wat minder ruimte te hebben dan in ons huisje. Lepeltje lepeltje liggen was daar de favoriete houding, maar zij hadden wel een mooie plaats met terrassen om de hoek en vet op hun Pyreneeën gesmeerd.

De volgende dag werd vol goede moed de speciaal gedrukte ideaal fiets shirtjes aan getrokken om de col de la Cayolle te beklimmen, maar de lucht zag grijs en werd steeds zwarter… Snel beklommen we col de Piscine op zoek naar het andere huisje van Mercurius. Zij bleken boven het appartement van de ouders van Anne (wat een toeval??!) te zitten, maar voor ons onvindbaar dus zijn we snel naar het ‘oude lullen’ huis in het centrum van de stad gesneld om daar voor de eerste regendruppels de boel te komen bezetten. Geen enkel plekje in het huis was meer vrij nadat er een stuk of 15 mensen op 10 vierkante meter waren gezet. De lucht bleek gelukkig op te klaren en daarom besloten we ook snel maar weer verse lucht te gaan happen en te vertrekken om de klimmersbenen te gaan testen. Nienke werd daar ernstig bij gehinderd door een blessure aan haar schenen dus die moest helaas 2 km onder de top afhaken, maar door de rest werd numero uno afgevinkt. Na de afdaling kon het vreet festijn beginnen want chef kok Vos kroop achter het fornuis. De frustratie om zo beperkt te zijn met het fietsen werden in het eten gegooid en zo werd ons dag in dag uit een andere over (of oven) heerlijke culinaire maaltijd voorgeschoteld. Op de boodschappen werd niet bespaard want als je het deelt door 5….

De volgende dag werden we met bewolkt weer wakker: POTVERDORIE, het is hier toch altijd goed weer? Want het kan ons wél schelen dat de zon niet schijnt. Wel was het gewoon droog en dus zijn we de col de Vars gaan rijden. In het begin niks aan de hand maar de laatste 5 km waren wel erg zwaar. ’s Middags zijn we toen maar lekker op het terras gaan zitten met mannen die het glas weg moesten brengen, veel te zoete wafels, een Pastice voor Kim en obers waar Annie af en toe naar loensde, oh nee lonkte. Op 500 meter afstand van ons huis pikten we nog even een franse man, genaamd Alexander op die het wandelen niet meer zag zitten en dacht dat ie beter af was in een bus met 5 gillende vrouwen en muziek met een bas waar je u tegen zegt.. Nou hij heeft het geweten! We hebben de beste vriend helemaal tot aan zijn bestemming 15 km verderop hoog in de bergen gebracht, heerlijk met zo’n bus over smalle bergweggetjes. Echter toen hij voorstelde nog een keer te meeten hebben we hem toch vriendelijk afgewimpeld.

Voor de volgende dag stond bij Mercurius de koninginnenrit op het programma en Hein had ons proberen te overtuigen mee te gaan. Een zware rit over Col d’Allos, Col de Champs en Col de la Cayolle van 125 km met 3300 hoogtemeters. Hoewel voor de aanbieding van Anke en Nienke om een rustig rondje te fietsen met daarna een bezoek aan het meertje veel reclame werd gemaakt zijn Lobke en Kim toch fanatiek gaan doen. Annie dacht er het hare van en besloot op de top van Col d’Allos het ook voor gezien te houden en de gedachten aan de bikini in de praktijk te brengen.

De tocht was echt prachtig. De schlager muziek van Schreuder op de rete stijle Col de Champs zorgde voor veel afleiding, maar zelfs lachen kostte ons teveel energie. Larix vertelde ook grootse verhalen, maar gereageerd werd er nauwelijks, de mentale ondersteuning werd echter gewaardeerd. De bloem overigens ook. De weg liep door het bos en de schaduw zorgde voor welkome verkoeling. Het uitzicht bovenaan was echt de moeite waard, wat was dit een gave tocht! In het dal wachtte ons een hoop orangina’s en nog meer crêpes. Kim was zo slim om een omelet te bestellen, maar eigenlijk was dit meer een bord friet met een beetje ei! En de rest keek kwijlend toe…Toen kwam de laatste col. De col de la Cayolle bleek vanaf deze kant een stuk pittiger te zijn en met een gevoelstemperatuur van 50 graden werd het ons niet makkelijk gemaakt. Hein kwam in de klim al snel in zicht omdat hij vele extra kilometers maakte om maar zoveel mogelijk schaduw mee te pikken. “als je ouder wordt kun je slechter tegen de warmte’.  Ja dit was echt afzien met een grote A. Nog nooit waren we zo blij om boven aan de top te komen. Daar was het ook een groot slagveld met op de grond hijgende mercurianen. Maar verder was het echt een topdag!

Tegen half 7 kwamen we bij het huisje aan waar heerlijk voor ons werd gekookt. Anke en Nienke hadden 70 km gefietst en een mooie fotosessie gehouden bij het Lac en daarna waren ze samen met Anne naar een nepmeer gegaan. De zon had bij Anke duidelijk zijn werk iets te goed gedaan (oeps dit mogen we niet tegen Lars vertellen!) En Nienke joh, wat ben je bruin!

Op woensdag hadden we een rustdag. Uitslapen, wachten, wachten, maar Anne had de slenterblues! Nadat bakker Anne ons toch de broodjes had bezorgd en wij deze gulzig hadden verorberd sleepte wij ons met logi kwizzen, boeken en een hoop zonnebrand naar het meertje. We werden naar een ander meer gelokt wetend dat daar een homo, neger en een zeemeermin aanwezig zouden zijn. Bij het meer aangekomen was daar één echte apenrots met allemaal Mercurianen, gelukkig hadden we een stoute krokodil waarbij je gewoon de staart tussen de benen moest doen en dan lag hij heerlijk. En terwijl de wijze dame op handdoek nr 5 nog eens werd aanbeden door Larix, en Mel B niet gestructureerd en gedisciplineerd op handdoek nummer 3 een dutje deed vermaakte wij ons de hele middag aan het meer. ’s Avonds werden we nog verrast door wat mannen die het glas aan het wegbrengen waren.

De volgende dag stond la plus haute col van Europa op het programma: de Bonnette! Een lange klim, maar daar was moeder Annie die ons de bidonnetjes zou komen aanreiken. Nienke hield het verassend lang vol (of eigenlijk de schenen, want met de rest van de conditie zat het wel snor) en gooide daarna de fiets achterop de auto om de verdere klim als mentale coach/fotograaf op te treden. De klim was warm, maar super mooi en bovenaan was het uitzicht fantastisch. Anke bleek 70 km lang niet gemerkt te hebben dat haar zadel volledig naar beneden was gezakt! Zo dom dan een ezel;)! Of als? Maar vooral balen, want ze had waarschijnlijk wel wat sneller omhoog gekund met gestrekte benen! In de afdaling hebben we nog even een terrasje gepakt en toen snel door naar huis om nog even bij het zwembad te gaan hangen. ’s Avonds zouden we met 25 man uit eten gaan dus de grote modeshow kon beginnen. Alle jurkjes werden uit de kast getrokken en er werd geruild als een malle. Zelfs attributen als key cords werden in de strijd geworpen voor een passend pak. De make-up werd zo op het gezicht gebracht dat zelfs Ariane met haar mond vol tanden zou staan. Pumps aan en ready to go! Het eten vond plaats op het terras van de pizzeria. Je moest ff wachten maar dan had je ook wat, gelukkig hadden we daarom ruim de tijd om ons toetje te kiezen, bos of strand, rood of paars, ying of yang en dan kom je er wel uit. Daarna werd een nog even gemaffiaad met een hoer die er op losneukte en half ideaal die als maffia mocht optreden. En moorden dat deden we. Daarna heeft Lobke, Anke & Nienke nog even goed genaaid door onze arme Anne, die het spelletje pas voor de eerste keer speelde als een loeder te bestempelen…. Ach ja, van je vriendinnen moet je het hebben.

Op vrijdag gingen Anne & Lobke nog voor een laatste beklimming op de Izoard. Deze col moest toch wel fantastisch zijn dus werden de laatste beetjes energie bij elkaar geraapt om weer vroeg uit te veren gaan. Kim, Anke en Nienke hielden ons voor dat zij ook nog wel een klein rondje zouden gaan maken, helaas was het zo druk dat dat er bij in schoot want aan het meertje liggen was toch ook wel een goed idee. In eerste instantie spijt van de klim op de Izoard, want wat was het steil en wat hadden we geen zin meer. Als schildpadden kropen we samen met de bromvliegen omhoog en voor alles wat we maar konden maakten we een stop. Hierdoor hadden we overigens wel mooie foto’s en heerlijk fris water onderweg. De top was fantastisch. Een dessert-achtige beklimming met heel gaaf uitzicht. Daarna op de terugweg bij het meer gestopt om zo nog even wat zonnestraaltje mee te pikken en een douche in het lac te nemen. Toen begon het te betrekken en aangezien het onze laatste avond was, moesten we ook onze spullen pakken. Het huisje werd opgeruimd en de prullenbakken bleken om de hoek te zijn. De cola hebben we uiteindelijk maar door de rivier gespoeld. Nadat Anke al haar zooi bij elkaar had geraapt, waren we eigenlijk al bijna klaar met opruimen;)! Met wat elite wijntjes sloten we helaas de vakantie af. De bocht werd door de gootsteen gespoeld, want als je het deelt door 5 dan kost zo’n fles immers bijna niets. De volgende dag moesten we alweer om 7 uur op om terug te rijden naar Neerland.

Van Kim en Anne hadden we schoon genoeg dus die hebben we in de Alpen achtergelaten, dan hadden wij tenminste een beetje ruimte op de achterbank. Wat zij allemaal nog gingen beklimmen was voor de rest alleen maar gissen…